НАСА забележа чудна „медуза“ како лебди на Марс – еве што најверојатно е таа
Роверите на НАСА Кјуриосити и Персеверанс досега фотографирале прилично необични објекти на површината на Марс. Од форми што наликуваат на човечки глави и бутни коски, до „печурки“ и сомнителни геометриски структури, кои на крај обично се покажува дека се нешто што го има во изобилство на Марс – карпи.
Но на една фотографија направена од Кјуриосити во 2023 година, која деновиве повторно кружи на интернет и ги поттикнува прашањата дали има живот на Марс, објаснувањето е малку понеобично, пишува Саенс алерт.
На крајната лева страна од една инаку сосема обична фотографија на марсовскиот пејзаж се гледа чудна темна сенка што потсетува на силуета на медуза со пипала што висат надолу – или, уште посоодветно, на марсовски трипод од Војна на световите на Х. Џ. Велс.
Се разбира, оваа појава не може толку лесно да се објасни како обична карпа. Но исто така е јасно дека во атмосферата на Марс не лебдат вонземски медузи.
Наместо тоа, мистериозната дамка најверојатно има многу повселенско потекло – наелектризирана честичка што пристигнала од вселената и удрила во силициумскиот детектор на навигациската камера на Кјуриосити.
Всушност, постои еден прилично едноставен начин со голема сигурност да се утврди дека она што го гледаме не е некаква злокобна „медуза“ што се наоѓала на марсовскиот гребен.
Кјуриосити вообичаено прави повеќе фотографии од иста цел, а ова е добар пример зошто тоа е корисно.
Морничавата фотографија со „медузата“ е направена на 20 август 2023 година во 22:27:46 часот по координирано универзално време. Роверот го фотографирал истиот пејзаж со истиот инструмент и 13 и 25 секунди претходно.
На ниту една од тие две претходни фотографии нема ни трага од „медузата“.
И ова не е првпат на фотографиите на Кјуриосити да се појави чудна дамка што исчезнува речиси веднаш.
Космичките зраци се високоенергетски честички што постојано пристигнуваат од вселената. На Земјата главно не мора да се грижиме за нив – магнетното поле на нашата планета одбива голем дел, додека оние што ќе продрат обично се судираат со честичките во густата атмосфера и создаваат каскади од секундарни честички високо над површината.
Марс е многу помалку заштитен. Планетата нема глобално магнетно поле, а нејзината атмосфера има само околу 0,5 проценти од масата на атмосферата на Земјата. Поради тоа, Кјуриосити е многу поизложен на високоенергетските честички што пристигнуваат од вселената.
Затоа, воопшто не е невообичаено на фотографиите од Кјуриосити да се појавуваат артефакти предизвикани од космички зраци. Овие наелектризирани честички редовно удираат во детекторите на камерите што работат надвор од заштитното магнетно поле и атмосферата на Земјата.
Кога тоа ќе се случи, на фотографиите може да останат различни визуелни неправилности.
На фотографиите од Кјуриосити тие често изгледаат како светли бели дамки, како некој од далечина да ја погодил камерата со мал ласер, но може да се појават и како бели линии или расфрлани светли точки. Можат да имаат неколку различни облици.
„Меѓу илјадниците фотографии што ги добивме од Кјуриосити, речиси секоја недела гледаме фотографии со светли точки“, изјави уште во 2014 година Џастин Маки, експерт за снимање и системски инженер во Лабораторијата за млазен погон на НАСА.
Но артефактите предизвикани од космичките зраци не мора секогаш да бидат бели и светли.
На снимка направена со една од камерите за избегнување опасности на Кјуриосити во 2023 година, НАСА забележала „мал црн артефакт“ предизвикан токму од космички зрак што удрил во сензорот.
Таквите настани се многу краткотрајни и обично се забележуваат само на една фотографија – токму како мистериозната „медуза“ на Кјуриосити.
Сепак, научниците не можат со апсолутна сигурност да кажат дека токму некој космички зрак ја предизвикал оваа конкретна појава. Без анализа од тимот задолжен за камерите на Кјуриосити, не можат целосно да се исклучат ниту други неправилности на камерата или во обработката на фотографијата.
Но самите фотографии прилично јасно укажуваат на едно: што и да ја создало „медузата“, речиси сигурно се случило во камерата, а не на површината на Марс.
На Марс, всушност, не му се потребни медузи, отсечени глави или чудни пирамиди за да биде интересен.
Причината поради која гледаме вакви нешта е доволно интересна сама по себе: роботи во наше име истражуваат сосема друга планета, чија геологија создава неверојатни карпести формации и каде што роверите се директно изложени на честички што можеби патувале низ половина вселена пред да удрат во нив.
