Зошто ништо не ни е доволно и секогаш сакаме повеќе?

Постојано сме убедени дека следното достигнување ќе нè смири.

Мислиме дека кога конечно ќе стигнеме таму каде што мислиме дека треба, нешто во нас ќе се намести и ќе остане стабилно. Но,  без разлика што ќе постигнеме или добиеме, нашата биологија секогаш нè тера да сакаме повеќе. Не затоа што сме неблагодарни, туку затоа што сме така создадени.

Оваа постојана желба не е личен неуспех. Таа е механизам. Мозокот не е дизајниран да нè држи во состојба на трајно задоволство, туку да нè движи напред, да бара, да споредува, да замислува што уште може да биде подобро. И токму затоа, моментите кога мислиме „ова е тоа“ често се кратки. Брзо се прилагодуваме. Брзо сакаме ново нешто.

Проблемот настанува кога почнуваме да веруваме дека нешто не е во ред со нас затоа што не сме целосно исполнети. Кога си велиме дека треба да бидеме посреќни, поблагодарни, посмирени. Кога ги оттурнуваме сопствените чувства затоа што не се вклопуваат во идејата за „доволно“. Тогаш, наместо да ја разбереме сопствената природа, почнуваме да се бориме против неа.

Но можеби прашањето не е како да престанеме да сакаме повеќе. Можеби прашањето е како да живееме со тоа, без постојано да се оттурнуваме од сегашноста. Како да дозволиме желбата да постои, а сепак да не го изгубиме она што веќе го имаме. Како да бидеме свесни дека ќе посакаме уште, и тоа да не ни ја одземе способноста да почувствуваме вредност во ова што е тука.

Можеби зрелоста не доаѓа кога конечно ќе бидеме „доволно среќни“, туку кога ќе разбереме дека тоа „доволно“ е подвижно. Дека ќе се менува, ќе се поместува, и дека тоа не значи дека нешто недостасува. Туку дека сме живи, отворени, и во постојан однос со светот околу нас.