Добрата и лошата вест е иста: Ништо не трае засекогаш

Постојат реченици што ги читаме брзо, реченици што звучат како утеха на прв поглед, но ретко застануваме да размислиме колку длабока вистина носат во себе.

Сè е привремено. И убавото, и тешкото, и радоста што ни го полни срцето, и болката што ни го стега градите. Лошата вест е дека ништо не трае засекогаш, но добрата вест е иста таа: ништо не трае засекогаш. Во овој парадокс живееме сите, обидувајќи се да најдеме рамнотежа помеѓу стравот од губење и потребата да се препуштиме на моментот во кој се наоѓаме. Сакаме да ги задржиме убавите работи, а по секоја цена да се ослободиме од лошите, но животот не функционира така. Универзумот функционира во некој свој баланс. 

Кога работите одат добро, често сме некаде напред, загрижени дека среќата ќе исчезне, дека мирот ќе се наруши, дека нешто ќе тргне наопаку. Наместо да бидеме целосно присутни, ние штедиме радост, ја држиме на дистанца, како да не сакаме премногу да ѝ се радуваме за да не нè разочара. А токму тука ја пропуштаме суштината. Ако нешто е убаво сега, ако животот ни дава момент на спокој, блискост, топлина или смисла, тогаш нашата единствена задача е да бидеме во тоа, без резерви, без постојано пресметување колку ќе трае. Убавите периоди не бараат контрола, туку присуство.

Кога работите одат лошо, кога чувствуваме замор, несигурност, тага или губење, лесно е да помислиме дека така ќе биде засекогаш. Мозокот има навика да ја претвори болката во приказна за иднината, да нè убеди дека ова е новата нормала и дека нема излез. Но и тоа е илузија. Како што не трае среќата вечно, така не трае ни тешкото. И ова ќе помине, дури и ако сега не знаеме како, дури и ако немаме одговори, дури и ако единственото што можеме да го направиме е да издржиме уште еден ден.

Свесноста дека сè е привремено не треба да нè направи рамнодушни, туку поприсутни. Таа нè учи да не се држиме премногу цврсто ни за радоста ни за болката, да не ги апсолутизираме моментите, туку да ги живееме. Да уживаме кога е добро, без вина и без страв, и да бидеме поблаги кон себе кога е тешко, знаејќи дека и ова е само фаза, дел од поширокото движење на животот.

Можеби вистинската мудрост не е во тоа да избегнеме болка или да ја задржиме среќата, туку да прифатиме дека животот постојано се менува, и дека нашата сила не е во контролата, туку во способноста да бидеме присутни, искрени и отворени за она што е тука, токму сега. Сè е привремено. И токму затоа, секој момент има вредност.